1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer

Niezwykli goście na naszym podwórku

Zaczęło się od poczęstunku na słodko. Następnym punktem programu była katecheza o modlitwie.. Wszyscy otrzymali kartki z narysowanymi rękami. Patrząc najpierw na lewą dłoń uczyliśmy się modlić. Wskazując na najdłuższy środkowy palec uświadomiliśmy, że najwięcej w naszej modlitwie powinno być modlitwy uwielbienia Pana Boga. Kciuk, który jest najszerszy wskazuje, że modlitwa dziękczynienia powinna płynąć z naszego serca szerokim, wartkim strumieniem. Dwa ostatnie palce podpowiadają, że trzeba modlić się za innych i za siebie. Ponieważ jeden palec jest dłuższy, a więc więcej należy modlić się za innych, a drugi krótszy, co wskazuje, że mniej za siebie. Pozostał jeszcze palec wskazujący. Jak sama nazwa mówi pomaga on nam modlić się modlitwą przeproszenia Pana Boga, ale ze wskazaniem, że to ja jestem grzesznikiem, to jest moja wina, i nie wskazuję na kogoś, ale na siebie. Do lewej dłoni przykładamy dłoń prawą, która oznacza łaskę Pana. W geście złożonych rąk uświadamiamy, że w modlitwie, którą wyrażamy naszym sercem potrzebna jest łaska, którą daje nam Bóg.

Po tejże instrukcji cała grupa wykorzystując usłyszane wiadomości zaniosła do Boga, w sposób bardzo aktywny. modlitwę uwielbienia, dziękczynienia, prośby i przebłagania.

Dziękujemy Pani Magdzie i wszystkim paniom towarzyszącym grupie, które, w naszym odbiorze, nie były opiekunkami, ale matkami. Dziękujemy też wszystkim przybyłym za świadectwo prostoty, otwartości i dziecięcej wiary.

W Roku Miłosierdzia Chrystus mówi do nas: byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie, a Bł. Matka Teresa z Kalkuty kontynuuje: gdy chciałem ciepła, podaliście dłoń. To wydarzyło się na naszym podwórku na spotkaniu z niezwykłymi gośćmi i na spotkaniu niezwykłych gości z nami.

s. Elżbieta Ś.

Go to Top